Blog

Ditjes en datjes...

Over hoe opvoeden vandaag òòk kan!

Waarom de "Mommy Wars" steek houden

Eén van de moeilijkste zaken voor ouders is – dat vind ik tenminste - accepteren dat we onze kinderen tekort hebben gedaan – op één of ander moment tijdens het ouderschap of over een langere periode. Misschien waren we – om goede reden – afwezig, hebben we spijt van beslissingen die we hebben genomen of van hoe we met hen zijn omgegaan. Vaak weten we het zelf wel (ons lichaam dan toch – hoezeer we dat gevoel ook willen wegredeneren), dat er iets niet klopte. Het doet zo'n pijn. Geen enkele ouder wilt zijn of haar kinderen schade berokken. Toch bestaat er geen perfect ouderschap.

 

Wat we als kind vaak niet hebben geleerd – en wat we kinderen ook vaak nog steeds niet leren – is hoe je liefdevol met je gevoel van pijn, schuld en spijt kan omgaan op zo'n manier dat je open staat voor deze gevoelens én ze ook door je heen kan laten stromen als een rivier. (Elke keer we ons kind toelaten dit te doen is ook helend voor jezelf als ouder, trouwens, de moeite om het te proberen!)

thumb_IMG_8821_1024.jpg

 

Dus:

 

* Doen we alsof deze gevoelens er niet zijn. Dan gaan we in “het is toch allemaal niet zo erg”-modus. Dan duwen we onze pijn en schuldgevoel weg en zoeken we – in tegenstelling tot wat ons lichaam ons zegt – rationele argumenten waarom we de pijn niet legitiem zou zijn. Helaas raken we zo ook steeds verder verwijderd van onze eigen authentieke waarheid.

 

Soms hoort hierbij dat we aan andere ouders datgene adviseren waar we spijt van hebben. Om zo de pijnlijke gevoelens ook in iemand ander's schoot te gaan werpen. Dat is veelal een onbewust proces.

 

In ieder geval blijven we met dit scenario onze pijn herhalen. We luisteren niet echt naar de signalen die ons lichaam ons zelf meegeeft; naar het verhaal achter de schuld en de pijn en de spijt. We blijven hangen in iets wat eigenlijk niet “echt” is voor ons.

 

* Of we voelen de spijt en de schuld en de pijn wel, maar blijven net daarin hangen. We voelen ons geïmmobiliseerd. Onze herinnering staat op “replay”. We geraken maar niet uit het geratel van deze gevoelens. We vertellen anderen hoe ze het anders moeten doen – en bewegen van dezelfde “strijdvaardigheid” die vaak andere ouders tegen de borst stoot. Ook hier leven we veelal in het verleden en creëren we weinig capaciteit voor verandering.

 

Wanneer we de pijn, spijt en schuld toelaten, er de nodige aandacht aan geven, en bewust verandering nastreven, dan is het mogelijk om met een open houding naar ander ouders te kijken en te blijven kijken – naar hun keuzes en hun verwachtingen. Pijn, spijt en schuld toelaten is nodig om de Mommy Wars echt te beëindigen. We mogen nog zo veel zeggen dat we niet zo houden van de Mommy Wars, ik vermoed dat het einde van de strijd pas in zicht is wanneer we het gevecht met onze eigen moeilijke gevoelens beëindigen en ze durven te omarmen.

 

Toch is dit afstoten van onze zware gevoelens een normale reactie op het ontbreken van de nodige empathische zorg, de nodige omarming, de nodige ondersteuning voor jou als mama wanneer je spijt en schuld ervaart. Het ontbreken van een sterke en inlevende aanwezigheid die je helpt om het beste in je lichamelijke weten naar boven te halen – dat soms verscholen raakt onder stress of eigen trauma. Het ontbreken van iemand die jou helpt om de situatie met je kind te herstellen – vanuit het vertrouwen dat dit écht kan. Ten alle tijde. Iemand die ervoor garant staat dat jouw innerlijke bron van weten beschikbaar is voor jou; die je helpt luisteren naar wat die bron vertelt. Iemand die een veilige “container” biedt om jouw pijn te gaan (her)beleven en bij wie je je pijn uiteindelijk ook kan loslaten.

 

Dit is wat we onze kinderen liefst willen schenken en helpen ervaren – zodat ze liefdevol bij hun eigen gevoelens van pijn, schuld en verdriet aanwezig kunnen zijn. Nu het nog voor onszelf doen!