Blog

Ditjes en datjes...

Over hoe opvoeden vandaag òòk kan!

De ethische impuls bij kinderen: noodzaak

Vandaag sloeg een kind een ander kind in het park. Het kind dat geslagen werd rende huilend naar haar vader (die de interactie niet had gezien – en ook niet vroeg naar wat er was gebeurd). “Maar wat is er schatje? Stop nu eens met wenen. Dat is toch niet zo erg?”

 

“Dat is toch niet zo erg”. Ik had de interactie wel gezien en vond het een behoorlijk krachtige klap. Zomaar. Het meisje had hem zeker niet verdiend.

 

“Ga nu maar weer lief spelen.”

 

 

Ik lees meer en meer dat we ons zorgen maken over de ethische impuls in onze kinderen. Of dat andere kinderen niet weten hoe ze zich kunnen beschermen en hun grenzen kunnen aangeven. Dat we onze kinderen dus moeten straffen en belonen, want o wee, anders krijgen ze geen moraal mee. In dit voorbeeld werden talloze kansen laten liggen om een kind écht te volgen in een reeds bestaande ethische impuls (zodat deze niet een stille dood sterft). Natuurlijk had het kind alle recht om te huilen en boos te zijn.

 

Nee, het is niet ok dat iemand je slaat. Wat gebeurde er precies? Hoe kunnen jullie dit volgende keer oplossen zonder dat iemand pijn heeft?

 

In de plaats huilde het meisje alleen verder. Toen volgde een “laat ons samen een filmpje kijken”.

 

O wat breekt mijn hart zo vaak!