Blog

Ditjes en datjes...

Over hoe opvoeden vandaag òòk kan!

Gisteren in de winkel… (wat zouden jullie doen?)

Gisteren was ik met mijn dochter in de winkel. Ze had een boekje vast en de meneer aan de kassa vroeg of hij het mocht scannen. "Natuurlijk," zegt ze en ze geeft het aan hem. Hij wou het teruggeven aan mijn dochter, die niet meteen “dank je wel” zei, waarop de meneer aan de kassa zei “Ga je nu nog dank je zeggen? Anders geef ik je het boekje niet terug hoor!”

 

Nu is mijn dochter 4 jaar oud. We hebben haar nooit geforceerd om “dank je” te zeggen. Om redenen die je kan lezen in deze blogpost. We zien vaak het resultaat van deze aanpak. Wanneer mijn dochter iets krijgt, zegt ze meestal meteen nadien of na een uur heel spontaan, welgemeend, ongedwongen en dolenthousiast “Dank je wel! Ik ben er héél blij mee!” Of zoiets. Het is de moeite om te zien – er hangt geen schaamte aan, geen moeten, geen wegkwijnen, geen wegkijken ook terwijl ze "dank je" zegt.

 

Natuurlijk is mijn dochter 4 jaar. Dat wilt eigenlijk vooral zeggen dat ze – wanneer ze vele dingen tegelijk doet – soms is afgeleid, of dingen te snel gaan. Het is niet voor niets dat haar dank je, wanneer we het spontaan laten komen, soms pas een uur later komt, of bij het vertrek van de persoon bij wie we waren en van wie ze bijvoorbeeld iets kreeg. Geen enkel kind op 4 is perfect consistent met zo'n regels. Dat wel verwachten is geen rekening houden met wat redelijk is op verschillende leeftijdsniveaus. Maar jullie weten het allicht hé, ik zou niemand adviseren om je kind 'aan te moedigen' om “dank je” te zeggen door het boek weg te houden.

Maar ik ben benieuwd... Hoe zouden jullie reageren op zo'n situatie? Alle antwoorden zijn ok, ook wanneer je het helemaal prima vindt wat de man aan de kassa vertelt. Nadien deel ik ook graag wat ik deed :)

 

PS: niets doen is ook iets doen! ;)

 

 

Liefs,

Karen