Blog

Ditjes en datjes...

Over hoe opvoeden vandaag òòk kan!

Wanneer je irritatie voelt naar je kind toe

Volwassenen voelen vaak liefde wanneer ze naar baby's kijken. Overdonderende liefde. Dit eindigt vaak – tot de grote spijt van zowel de volwassenen als de kinderen. Waar is die overdonderende liefde naartoe? Hoe komt het dat er plots zo veel irritatie is, boosheid misschien?

 

 

Als volwassenen mogen we ons gevoel vertrouwen. Vaak voelen we irritatie of ergernis wanneer ons – of een – kind “uit evenwicht” is: een beetje of veel. Kinderen van een jaar of 3-4 hebben al wat “bagage”. Een kind kan zichzelf (of ons) wat verloren zijn. Met zijn gedrag vertelt het kind ons dat hij of zij zich niet zo fijn voelt. Irritatie kan een teken zijn dat er iets niet klopt. Misschien merken we dat ons kind ons iets niet durft vertellen, dat hij of zij met angsten zit, enzovoort. 

 

Het gevaar is dat we – eens we irritatie voelen – deze vaak “terugsturen” naar ons kind. We geven hem of haar het gevoel dat er iets “mis” is met hem of haar. “Je bent gewoon te gevoelig”, “wees toch eens niet altijd zo'n bangerik”, “waarom moet jij nu altijd...” enzovoort. Kinderen die zich onzeker voelen kunnen zich daardoor nog meer onzeker gaan voelen. Zeker omdat vaak meerdere volwassenen zich kunnen ergeren aan een zelfde gedrag. Als ouders kunnen we zelf met angsten zitten in verband met het gedrag van ons kind - en daarom met irritatie gaan reageren, hetgeen begrijpelijk is.

 

Raadzaam is het om de irritatie (en eventueel angst) bij jezelf te gaan verwerken. Waar voel ik dat mijn kind mee worstelt? Hoe voel ik me daarbij? Eventueel: wat is er uit balans in onze relatie? Hoe reflecteert mijn kind zaken waar ik zelf mee worstel?

 

Vervolgens kan je gaan kijken hoe jij mee verantwoordelijk bent voor de situatie. Bijvoorbeeld (maar het kan over vanalles en nog wat gaan): wat dreef mijn kind naar een te grote identificatie met leeftijdgenoten? Hoe kan ik haar terughalen? Wat maakt dat mijn kind zich onzeker voelt? Als ouder ben jij altijd verantwoordelijk voor de relatie die je hebt met je kind – én jij bent verantwoordelijk om je kind terug te halen wanneer jullie je van elkaar verwijderd voelen. Jij implementeert dan wat nodig is om de balans in de relatie met je kind te gaan herstellen. Dit kan ook impliceren dat je veranderingen bij jezelf teweeg brengt of in de dagelijkse ritmes thuis.

 

Nadien kan je je kind te gaan begeleiden om datgene te gaan verwerken waar ze mee zitten. Eens we voor onszelf onze irritatie een plaats hebben gegeven en het zijn gaan zien als een 'signaal' waar we iets mee kunnen, dan kunnen we ons kind gaan begeleiden op een zuivere manier – dat wil zeggen, zonder de emotionele lading van “je bent niet ok”. Vaak ga je als ouder op dat moment meer observeren, meer vragen stellen – de onmiddellijke projectie en paniek van jou als ouder die je kind versmacht eindigt ('wees toch niet bang', 'waarom doe je nu zo flauw') en we kunnen weer open vragen stellen: “oh, als je je bang voelt, dan voel je vlinders in je buik en wil je maar liefst in een hoekje verdwijnen. Wat zou je helpen om weer uit dat hoekje te kruipen?” Deze open energie maakt dat onze kinderen zich weer vrij voelen om op te lossen wat uit balans is. Ze voelen zich bevrijd van een overidentificatie met hun patroon. Ze ervaren via ons dat ze mogelijk even een patroon hebben, maar dat ze niet dit patroon zijn. Dit geeft hen kracht – en ze teren op onze overtuiging dat ze dit patroon kunnen doorbreken. Met de stevige basis te weten dat we sowieso van hen houden.

 

Nadat we zelf onze verantwoordelijkheid hebben genomen als ouders geven we ook onze kinderen verantwoordelijkheid: welke oplossingen zijn mogelijk voor jou in deze situatie? We bieden hen veiligheid – en dit op zichzelf herstelt een heleboel zaken. De veiligheid dat ze ok zijn, de veiligheid dat we er zijn voor hen, de veiligheid dat ze weerbaar zijn en oplossingen kunnen vinden in ogenschijnlijk te moeilijke situaties.  

 

Ik vind dit één van de meest uitdagende aspecten van het ouderschap: een heldere kijk hebben op je kind, kunnen zien waar er mogelijk 'coaching' nodig is (misschien zelfs zien waar je zelf "fouten" hebt gemaakt als ouder - laat ons zeggen, dingen die je liever niet had gedaan) en vervolgens ondersteuning bieden terwijl je je kind in zijn of haar zelfwaarde laat (en hé, jezelf ook :-)). Niet evident (voor wie de video zag die ik postte van Gabor Maté mag duidelijk zijn dat dit geldt voor velen onder ons, zoniet voor iedereen)! Tijdens zo'n traject kan het helpen om met iemand naar jouw angsten en of gevoelens van irritatie te kijken. Kan ik je daarbij helpen? Je mag me altijd contacteren!