Blog

Ditjes en datjes...

Over hoe opvoeden vandaag òòk kan!

Over de vermarkting van kinderen

Het is (was) de tijd van de kerstmarkten. Gezellig, toch?

 

Ik hou er echt van. Schaatsen, langs de kraampjes lopen, een glühwein erbij.

 

Op de kerstmarkt staan ook de goede oude kindermolens. Toen mijn dochter erop zat, zag ik echter iets gebeuren wat me zorgen baarde.

 

Er waren niet zo veel kinderen die dag. Het was redelijk vroeg in de ochtend op een doordeweekse dag. De kinderen die op de molen zaten waren relatief jong. Ze genoten ten volle van hun rit op de bromfiets, in de brandweerwagen, de bus, enzovoort.

 

Ze gingen volledig op in de rit.

 Flickr Commons, Frédéric Bisson

Flickr Commons, Frédéric Bisson

 

Op dat moment kwam de floche langs. Geen enkel kind dat erom maalde. Ze zagen de floche niet eens – zo diep gingen ze op in de vreugde van wat reeds aan het gebeuren was.

 

Ouders begonnen te 'coachen': “pak de floche, pak de floche!”

 

Je zag kinderen niet-begrijpend rond zich kijken. De floche raakte hun gezicht maar ze begrepen de bedoeling niet.

 

De kinderen waren uit hun vreugde gehaald – het genieten van het leven van dat moment – zoekend naar iets anders dat hen vervulling zou brengen. Iets waar – en daar gaat het om – maar één kindje aanspraak op zou kunnen maken. Een kindje dat beloond zou worden – terwijl de anderen met een gevoel van teleurstelling zouden achterblijven.

 

Een ritje dat sowieso leuk was, werd een ritje waarbij kinderen iets konden winnen / verliezen. Iets waar ze niet gewoon van genoten maar waar ze met een gevoel van verwarring en leegte terugkeerden. Zelfs diegene die de floche te pakken zou krijgen, zou de volgende keer met tenminste een stukje intentie om de floche te pakken in de molen stappen. Reeds zoekend naar een vervulling "extra". Een vervulling die erratisch zou worden uitgedeeld en net daarom zo verslavend werkt. 

 

Vanuit het perspectief van de molenmakers is dit scenario heel makkelijk te verklaren: de floche zet kinderen ertoe aan “nog een ritje” te willen. En nog één en nog één.

 

Vanuit het perspectief van opgroeiende kinderen gebeurt er echter iets schadelijks. Iets waar we als maatschappij nu de gevolgen van zien. We kweken de onmogelijkheid om te genieten van wat er hier en nu gebeurt. Mensen voelen zich leeg. Gaan op zoek naar “die extra kick” die elke gewone situatie nu eens “echt cool” kan maken. Verzanden in impulsief koopgedrag om precies dit subtiele beloningssysteem (een goede koop, een goede deal, een gratis rondje) te kunnen ervaren. De korte vervulling die dit “extra winnen” geeft. We blijven telkens achter met een leeg gevoel. Een onverzadigbaar gevoel. 

 

Een gevoel dat enkel kan worden ingevuld door het terug genieten van de molen. Van het leven.

 

Kinderen leren het zo vroeg en we hebben te maken met een maatschappij waarin we volledig zijn geabsorbeerd in deze moraal van “niet tevreden”, “willen meer”, 't leven zoals het is is maar saai.

 

We programmeren kinderen voor ontevredenheid, hoe onschuldig zo'n floche op een molen ook lijkt. De floche is een symbool voor een bredere context waarbinnen kinderen bijna continu te maken krijgen met dergelijke vormen van vermarkting.

 

 

Ik maak me zorgen...