Blog

Ditjes en datjes...

Over hoe opvoeden vandaag òòk kan!

Spel en zelfreflectie

 

Een paar dagen geleden, toen ik speelde met mijn dochter, speelde ze dat ze mij was – ik was haar. Ze liet me telkens vragen om te spelen – 'mama, mama, gaan we spelen?' – en antwoordde telkens: 'ik moet eerst nog even (dit of dat)…'

 

Ik kon van binnenin ervaren hoe vervelend dit eigenlijk voelt. Niet om te besluiten nooit meer dingen te doen, maar om te begrijpen hoe mijn dochter deze momenten ervaart. Ook kon ik van hieruit bekijken hoe ik mijn boodschap kan overbrengen op een manier die fijner 'aankomt'.

 

Deze post gaat niet over de inhoud van het spel dat mijn dochter en ik speelden, wél over het toelaten van de ongemakkelijke gevoelens die wel eens kunnen opborrelen wanneer je kind jou speelt. Er zitten waardevolle lessen achter verscholen – essentieel ook voor het herstellen van de dagelijkse conflicten die relaties ongetwijfeld kennen.

 

Meer en meer ben ik gaan zien dat mijn dochter de irritaties, onzekerheden en boosheid die ik naar mijn ouders toe voel perfect aan mij spiegelt. Nu is er in hedendaags onderzoek veel te doen over de intergenerationele overdracht hiervan en hoe dit allemaal werkt, maar daar ga ik in deze blog niet verder op in. Een interessante oefening is wel om bij jezelf na te gaan hoe je eigenlijk zou willen dat je ouders op jou reageren. In vele gevallen is het antwoord op deze vraag precies wat je kinderen nodig hebben – en waarmee je de harmonie in huis kan herstellen.

Nu net na de feestdagen is eigenlijk een uitgelezen moment om zo'n lijstje te maken :-).