Blog

Ditjes en datjes...

Over hoe opvoeden vandaag òòk kan!

Iedereen HSP

Voel je het? Ik bedoel… Voor je erover gaat nadenken. Voel je het? 

 

Dat je schoonmoeder eigenlijk een meisje wou, in plaats van een zoon? Dat ze je dochter geschenken geeft, eigenlijk vooral om een diep verdriet in te halen? Voel je het? Dat er een nieuwe baby gaat komen, daar in dat gezin en wel heel binnenkort? Voel je het? Wanneer je ouders naar elkaar kijken met “die fractie van een seconde blik” en dat ze boosheid voelen maar niet weten hoe ze het kunnen uiten? Voel je het? Dat iemand gewoon gemaakt is voor een job ook al voelt ze zich op dat gebied net heel onzeker? Voel je het? Dat je naar de winkel gaat en maar spullen blijft kopen omdat je diep eenzaam bent? Voel je het, ook al zou je het niet erkennen? 

 

Voel je het? Dat die persoon een affaire heeft? Voel je het? Met die dokter “klikt” het gewoon. Voel je het? Dat wanneer je telefoon krijgt, nog voor je opneemt, dat er iets is gebeurd met iemand die je dierbaar is? Voel je het? Dat je eigenlijk precies weet wat de voor- en nadelen van een toekomstige job zullen zijn? Niet omdat je het weet maar omdat je het… ja, voelt? Voel je het? Dat je huwelijk gewoon vierkant draait, ondanks alle schone schijn? Zit je te wachten op “dat gesprek”? Of net… Voel je het? De harmonie binnen je gezin? Voel je het? De materialen waaruit een huis zijn vervaardigd? Voel je het? “Meer” achter een koele avondbries?

 

 

Voel je het?

 

 

Als ouders lijkt het wel of we kunnen kiezen of we deze diep-gevoelde wereld ervaren. Een keuze… Deels dan… Want vele volwassenen hebben reeds in hun vroege kindertijd hard getracht niet zo veel te voelen. Omdat het zo veel was. Of te veel van wat “niet klopte”… Misschien leerden ze “afweerstrategieën” van hun ouders (“dat kan niet!” “nee, opa is niet ziek”). Onze verdedigingsmechanismen werken dag en nacht. Toch… Hoe meer we ons lichaam invoelen… Hoe meer we beseffen dat we toch weten… Toch voelen… Ondanks al onze pogingen om al dit voelen weg te redeneren….

 Flickr Commons, James Black

Flickr Commons, James Black

 

Kinderen kunnen - naargelang hun leeftijd - nog niet zo veel “wegredeneren”. Zij voelen quasi volcontinu. Zij voelen dit hele krachtige web van gelukzaligheid, spanning, onverwerkte geschiedenissen, dubbelzinnige motieven, authentieke of niet zo authentieke energieën achter onze woorden en boodschappen…

 

Niet dat ze dit altijd een plaats kunnen geven. Of het volkomen begrijpen. Maar voelen? Dat doen ze wel… Sterker en zuiverder dan wij volwassenen, die net zo getraind zijn in het “kaderen” van dingen, in ze een plaats geven. Hetgeen ons ergens ook meer afschermt van hoe sterk al die informatie binnenkomt.

 

Kinderen worden met een uitzonderlijke gevoeligheid geboren. Onze “verdoken” wereld is hun realiteit. Het is hun modus operandi. Al die energetische ladingen die onder onze handelingen, onder onze woorden, onder ons zijn, verborgen (geborgen?) gaan, daar baden ze in.

 

Volgens mij is het niet zo dat er steeds meer kinderen hoog-sensitief zijn… (dat lijkt wel eens zo, afgaande van de vele cursussen over dit thema). Eerder lijkt het me dat wij, volwassenen, ons meer bewust worden van de uitzonderlijke gevoeligheid die kinderen hebben (en de geringe mate van “schild” die ze hebben ontwikkeld om hier mee om te gaan, i.e. hoe hard ze ons nodig hebben om de informatie die op hen afkomt te helpen doseren). Een sensitiviteit die ze - afhankelijk van de manier waarop wij met die sensitiviteit in hen omgaan - kunnen behouden of verliezen. 

 

Beeld je eens in… Hoe het voor jou zou zijn om zo veel te voelen… Terwijl je nog niet over de persoonlijkheidsstructuur beschikt om de vele input te controleren, doseren… Overweldigend, of niet? Wat voor steun zou jij nodig hebben/wensen van jouw omgeving?