Blog

Ditjes en datjes...

Over hoe opvoeden vandaag òòk kan!

"Het is niets" vanuit een volwassen perspectief

Jarenlang pleit ik er nu voor dat we niet op de angsten, het verdriet, en de boosheid van kinderen reageren met een “het is niets” of een “dat is niet erg”; erger nog een "stop nu maar met wenen of ik zet je in de hoek!"

 

Laatst voelde ik bij mezelf waarom ik dit zo belangrijk vind.

 

Ik was erg geschrokken in een situatie en voelde dat er iets “niet klopte”. Ik kreeg allerlei feedback: “het zal wel niet zo erg zijn”, “het is de eerste keer voor jou zeker?” of “je beeldt het je in”. Stuk voor stuk dingen die we ook tegen kinderen zeggen. 

 

 

Eerst en vooral stelde deze feedback mij niet gerust. Ik voelde gewoon dat er iets niet klopte en dat gevoel ging niet weg. Hoezeer mensen mij ook “susten” en hoezeer ik hun feedback ergens wel graag wilde geloven. 

 

Ik voelde me ook zeer alleen met mijn gevoel en mijn angst op dat moment. Ik voelde me ook gekleineerd wanneer mensen zeiden dat ik dat gevoel had "omdat het de eerste keer was" voor mij. Later bleek mijn gevoel te kloppen - de situatie waar ik in had gezeten was niet "ok" (ik schrijf hier nog meer over). Maar deze feedback had ertoe geleid dat ik toch tegen mijn gevoel in ging, met alle gevolgen van dien. Ik merkte ook dat ik de situatie niet meer besprak met de mensen die me hadden “gesust” omdat ik ervaren had dat ze “me niet begrepen.”

 

Ik merkte ook dat ik me boos voelde, allicht omdat wat mijn lichaam me vertelde nog geen plaats had gekregen in het globale plaatje. Omdat ik mijn innerlijk weten niet respecteerde.

 

 

Het was pas wanneer iemand echt luisterde naar mij en mijn emotie; toen iemand ruimte hield om naar mezelf te luisteren en daarbij mijn lichaamssignalen au sérieux te nemen, dat ik me “gereguleerd” voelde in een uitdagende situatie en dat ik dus ook mezelf weer kon gaan reguleren over die situatie. 

 

 

Voor mij is nu duidelijk geworden waarom “het is niets” niet werkt. 

 

Iedereen die vertrouwd is met "somatic experiencing" als traumatherapie weet hoe belangrijk het soort van beluisteren is dat ik uiteindelijk heb mogen ervaren om werkelijk te helen en om in het midst van het leven te ageren met als startpunt de kennis die in het diepst van je wezen zit opgeslagen. Die kennis is diep persoonlijk en situatie- of contextgebonden. Dagdagelijkse spanningen stapelen zich algauw op wanneer een ontlading telkens geblokkeerd wordt door een "dat is niets". Een kind dat vaak met deze woorden "gesust" wordt leert bovendien de stem van zijn of haar lichaam niet te vertrouwen. Beide neveneffecten zijn op zich traumatiserend.

(Trauma = te veel lading op het zenuwstelsel + een weg bewegen van het Zelf: een continue staat van dissonantie tussen een eigen weten en een aangenomen perspectief om de liefde van hechtingsfiguren te behouden. Ook hier schrijf ik nog meer in detail over.)

 

 Jesse Garboden, Flickr Commons

Jesse Garboden, Flickr Commons

 

Ik ben nieuwsgierig om jullie feedback te horen: wat was jullie antwoord op bovenstaande vraag: “hoe voel je je wanneer je dit hoort?” Ervaar jij dat je een persoon die zegt “het is niets” wanneer je met iets zit nog verder in vertrouwen neemt? Ik hoor het graag. Wil je het delen? Laat een commentaar achter! Dank je!