Blog

Ditjes en datjes...

Over hoe opvoeden vandaag òòk kan!

Lieve mama, lieve papa, je hoeft je niet te excuseren…

Zo vaak wanneer ik op de trein zit en een baby begint te huilen hoor ik een mama snel “shhhh” zeggen. Ze kijkt beschaamd om zich heen: “Mijn baby huilt! Sorry!”

 

Gisteren was ik in een café. Een kind begon te huilen. Ook deze mama keek beschaamd rond en excuseerde zich: “Ze is zo luid de laatste tijd.”

 

Mama's, mama's. Papa's, papa's.

 

Ik wéét dat we niet altijd de meest vriendelijke blikken toegeworpen krijgen wanneer onze kinderen iet of wat van de publieke ruimte innemen. Maar weet je wat? Onze kinderen LEVEN. Ze bruisen van leven. Ze ZIJN hier. Waarom zouden ze dan geen kik mogen geven tot ze volwassen zijn? Huilen is dé taal van een baby om uit te drukken dat hij een behoefte heeft. Waarom zouden we onze lieve kinderen reeds zo vroeg vertellen dat ze hun stem, hun inborst maar beter sussen?

 

Je hoeft je kind echt niet te doen zwijgen wanneer hij of zij huilt. Dat je er bent voor hem dat weet ik zeker. En dat hij dan vanzelf weer rustig wordt ook. Je hoeft heus niet meer te doen.

 

Laat je nooit vertellen – impliciet of expliciet - dat je kind – met al zijn of haar kindsheid – niet welkom is in de publieke ruimte. Je kind heeft bestaansrecht. Een stem om te verheffen zo nodig. Hij of zij is een wezen dat wil zien en wil horen; een wezen dat ook gezien en gehoord wilt worden. Kortom, een wezen dat in relatie wilt zijn. Een wezen dat gewoon HIER wilt zijn.

 

 Flickr Commons, Alleman 917

Flickr Commons, Alleman 917

In onze huidige samenleving zijn wij het, mama's en papa's en verzorgers, die de ruimte voor onze kinderen om te ZIJN te bewaken hebben. Helaas. Maar laat ons die taak op ons nemen. Want, echt, een baby die via huilen met jou praat? Doodgewoon. Moet kunnen.