Blog

Ditjes en datjes...

Over hoe opvoeden vandaag òòk kan!

Over speelgoed en helpen in huis

Voor kerst kreeg mijn (vierjarige) dochter van ons een speelgoed gereedschapskist cadeau. 

 

Ze was er heel erg blij mee en ook speelt ze er graag mee. Alleen… 

 

 

 Flickr Commons, Bill Smith

Flickr Commons, Bill Smith

 

Mijn dochter is van jongsaf aan gewend “echt” mee te kunnen doen in huis. Echt stofzuigen, echt in de potten en pannen roeren, echt dweilen, echt het onkruid mee uitdoen, echt planten water geven, echt eens met een hamer tikken en - hetzij minimaal en met hulp van ons - ook op andere manieren een bijdrage te leveren aan het in elkaar steken van een IKEA meubel. 

 

Haar gereedschapskist met - ja hoor alle - plastieken gereedschappen laat haar dus ook - we hadden het moeten weten! - op haar honger zitten. Ze kan er wel veel ingebeeld spel mee spelen, maar ze krijgt niets échts gedaan. 

 

Dit zette me aan het denken. 

 

Eén van de meest frustrerende dingen voor deze generatie kinderen is volgens mij dat ze zich constant irrelevant voelen. Ze mogen immers niets echt mee doen. Ze krijgen heel erg veel, ja, om hetzelfde te doen, maar dan zonder resultaat. Echt meedoen in de wereld mogen ze ook niet - in plaats daarvan zitten ze achter de schoolbanken "te oefenen." We zijn in dit aspect best een “unieke samenleving”: geen enkele samenleving liet kinderen zo weinig verantwoordelijkheden toe.

 

Dat kan dan wel passen in ons “romantische beeld van de kindertijd”. Toch lijkt het me belangrijk dat kinderen écht mogen meedoen. Zo krijgt hun zelfbeeld - zonder de “inflatie” van beloningen - op natuurlijke wijze een gezonde boost. Zo voelen ze vanzelf dat ze erbij horen. Dat ze een waardevolle bijdrage leveren aan het geheel. Dat ze waardevol zijn. Deze boodschappen zijn ongelofelijk relevant, en nemen ze mee voor de toekomst.

 

Kinderen in onze samenleving verliezen dit gevoel vaak van jongs af aan. In geen enkele andere samenleving hoor je ouders klagen dat het zo moeilijk is om hun kinderen mee te laten helpen met klusjes in en rondom het huis. Misschien omdat we hen het eerst hebben afgeleerd?

 

We beschermen onze kinderen zo graag tegen alle "gevaren" van een echte kookpot en een echte zaag, dat we hun zelfbeeld schade berokkenen én we vergeten dat er manieren zijn om samen mét kinderen kookpot en zaag te hanteren zodat ze er mee aan de slag kunnen, het veilig is, én ze een pak leren wat ze met alle plastieken namaak nu eenmaal niet kunnen.

 

Het heikel punt is misschien vooral dat het ons, opvoeders, tijd en aandacht kost. Gegarandeerd geeft het ook plezier. En - for what it's worth - wanneer andere ouders met de handen in het haar zitten omdat ze niet willen helpen in huis, heb jij die klus op natuurljke en speelse wijze al lang voorheen geklaard :-).

 

 

Nog een mooie leestip er gratis bij: Parenting Without Borders !