Blog

Ditjes en datjes...

Over hoe opvoeden vandaag òòk kan!

"Waarom ben je zo gehaast?"

Mijn dochter en ik reisden tijdens de kerstvakantie naar en door Zwitserland. Een boeiende - ietwat uitdagende - reis; zeer de moeite waard! Eén van de hotels waar we verbleven liet een bijzondere indruk op me na. De mevrouw die de zaak uitbaatte voelde zeer gestresseerd aan. Het viel me meteen op hoe snel ik een beeld van mezelf kreeg als "lastige klant". Haar humeur moest aan mij liggen, toch?

Plots begreep ik veel beter hoe het komt dat kinderen vaak een negatief zelfbeeld opbouwen wanneer een ouder vaak gehaast of druk rondloopt of wanneer een ouder een depressie heeft. Kinderen betrekken van nature veel meer op zichzelf - hun ego in opbouw staat geheel centraal in hun beleving. Bovendien maken jonge kinderen nog niet de reflecties die nodig zijn om dat beeld te gaan nuanceren. Ik kon me bijvoorbeeld afvragen of de vrouw er misschien alleen voor stond. Ik kon nagaan of ze zich ook bij andere klanten zo gedroeg. Enzovoort. Mijn dochter van 3 zou dit vanuit zichzelf veel minder doen.

Ik ben niet perfect. Als alleenstaande mama loop ik vaker dan ik zou willen in een druk tempo rond. Deze ervaring was echter een "eye-opener". Voortaan maak ik er een punt van om meer bewust tijd te nemen. Vooral tijdens de "rush" van de alledaagse handelingen die ik uit gewoonte zo snel wil afhandelen.

Vandaag ging ik met mijn dochter winkelen. Ik doe dat dikwijls "ergens tussendoor" maar vandaag hadden we alle tijd. Toch "racete" ik door de winkel, mijn nieuwe voornemens al even aan de kant geparkeerd. Tot mijn dochter me vroeg: "waarom ben je zo gehaast?"

Mijn euro viel. Een klein gesprekje hierover met haar deed wonderen. 

Mijn voornemen voor 2017 (het kan nog net!)? Het RUST-ig aan doen... Met vallen en opstaan. En een dochter die me er - gelukkig - op wijst wanneer ik er weer even "niet echt" ben.
 

 Flickr Commons, "Stress" door Bernard Goldbach

Flickr Commons, "Stress" door Bernard Goldbach