Blog

Ditjes en datjes...

Over hoe opvoeden vandaag òòk kan!

Hoe was het op school vandaag? Spanning ontladen na een drukke dag

Onze kinderen hebben ons nodig om de vele prikkels en ervaringen van de dag te verwerken, en om zichzelf fysiek en emotioneel te blijven reguleren.

 

Toch is dit niet altijd een eenvoudige klus. Ouders horen vaak maar een paar ditjes en datjes van zo’n volle schooldag. Wat horen ze dan te reguleren? Hoe gaat dat dan in zijn werk?

Op de vraag “hoe was het op school?” komt vaak geen antwoord. We denken dan al gauw dat kinderen ons niet nodig hebben, maar niets is minder waar.

Kinderen hebben vaak tijd (en vooral verbinding) nodig voor ze hun verhalen met ons delen. Ze doen het ook niet altijd rechtstreeks. Zo komt mijn dochter bijvoorbeeld thuis om half één.  Er wordt gegeten, gerust, gespeeld. Rond 18u begint ze dan eigenlijk pas situaties uit de klas na te spelen (vertellen wat er is gebeurd is voor een kind een klus van een heel ander kaliber). 

 

Die timing is natuurlijk voor elk kind anders en al te zeer afhankelijk van het precieze dagschema van een kind. Toch is het zo dat in gezinnen die op volle toeren draaien (een volle dag school, nadien nog wassen, koken, en van al dat goeds) kinderen vaak niet toekomen aan dat moment waarop ze kunnen ontladen (of zelfs waarop ze zich eerst kunnen verbinden en aarden met de thuisomgeving - een noodzakelijke voorwaarde). Met alle gevolgen vandien: de spanning wordt ‘afgeleid’ en uit zich in weerbarstig gedrag, een klop voor broer of zus, een huilbui.

 

Wat kan je dan als ouder doen; je kan toch geen tijd kopen?

 

Je kan met je kind spelenderwijs ‘spanning ontladen’ van de dag - zonder dat je hoeft te weten wat er is gebeurd of wat je kind precies voelde. Voor de spanning te veel wordt voor je kind en zonder dat je uren hoeft te wachten. Handig, toch?

 

 Flickr Creative Commons, Maku & Kaija

Flickr Creative Commons, Maku & Kaija

Een voorbeeldje:

Deze week had ik mijn dochter voor het eerst naar school gebracht. Ze wilde haar knuffel mee. Toen ik goed en wel de schoolpoort uit was besefte ik plots dat ik haar knuffel in de gang had laten liggen. Ver uit haar bereik. Niet fijn voor haar, want ze wilde hem vasthouden wanneer ze zich onzeker voelde. Dat ze het niet fijn had gevonden dat ik haar knuffel in de gang had gelaten, dat wist ik behoorlijk zeker. 

Eens mijn dochter thuis was van school en had gegeten en gerust zei ik haar dat het me speet. Dat ik vermoedde dat ze zich onzeker had gevoeld toen ze zich had herinnerd dat ze haar knuffel had meegebracht en hem vervolgens niet kon vinden. 

Ik ging door:

“Misschien had je zoiets van “mama! waar is mijn lieveheersbeestje?” en je riep zo zo zo zo zo hard en toch kon ik jou maar niet horen. En toen dacht je “kan mijn mama mij nu niet horen vanuit deze klas?” Die je trouwens SUPERvol vond. “Wat een lawaai zeg,” dacht je misschien. Of net “wow, leuk, zoveel kinderen samen. Te gek!” Toen had je vast ook honger, precies om half 11 en vond je niets te eten in de klas. Tot er fruit was. Heerlijk! Toen begon de kring nog maar en je dacht “die liedjes ken ik niet” of net “oh, da’s ééntje dat ik ken!” Misschien liep je toen naar de speelplaats en was je teleurgesteld dat de glijbaan nat was, maar gelukkig was er dan Lisa om gewoon gezellig verstoppertje te spelen. Of nee, wacht, ik beeld me in… Jullie speelden “caféetje”, toch? Oh en een jongetje wilde meespelen. Nee wacht, een meisje, …

Enzoverder. Met wat intense mimiek en melodie erbij zal je kind vast en zeker gaan lachen. Dat betekent: spanning ontladen van de dag. Hier en daar zal je merken dat je kind dingen herkent van wat je zegt. Hij lacht dan extra of vertelt er iets bij.

 

Of je “juist” bent in je interpretaties of niet doet er eigenlijk niet toe, zolang je maar een breed spectrum aan mogelijkheden biedt. Zo voelt het voor je kind niet alsof je zijn of haar dag te veel echt gaat invullen. Je biedt zo’n breed arsenaal aan gevoelens en situaties aan dat je kind gewoon opgaat in jouw fantasie over zijn of haar dag. Hier en daar zal je allicht een gevoelige snaar raken of zal je kind je “corrigeren”. 

 

Dit laat je kind toe om:

  • zich te herkennen in wat je zegt of tenminste in de emotionele wirwar van het spel
  • spanning te ontladen
  • ongedwongen wat te vertellen over zijn/haar dag

 

Ik gaf een voorbeeld van een dag uit de eerste schoolweek van mijn dochter. Gaat je kind al langer naar school dan zal wat je vertelt er allicht heel anders uit zien. Het is altijd handig te starten met een “kapstok”, iets wat je zeker weet, zoals bij mijn dochter dat ze het allicht niet fijn vond dat ze niet wist waar lieveheersbeestje was.

 

Ik zeg het zo vaak, en ook vandaag welgemeend: veel plezier met spelen! :)