Blog

Ditjes en datjes...

Over hoe opvoeden vandaag òòk kan!

De impact van herhaling

Laatst kwam er een vriendin op bezoek. Een vriendin die er, net zoals mij, van geniet om te reflecteren over hoe mensen met elkaar omgaan. Toen we nakaartten over een ontmoeting die we hadden gehad, bleek dat we allebei een “gek” gevoel hadden gehad bij het afscheid tussen haar en mijn dochter. Mijn dochter had mijn vriendin open en zonder “kantje eraan” gezegd dat ze liever geen kus wilde als afscheid. Als mama hou ik hier rekening mee, omdat ik het belangrijk vind dat ze haar grenzen kan aangeven en ook dat ze van jongsaf leert verwachten dat deze gerespecteerd worden.

 

Mijn vriendin had geantwoord: “Ok, ik wil ook geen kus geven.”

 

Ook deze zin klonk heel zuiver. Mijn vriendin legde geen verband met wat mijn dochter net had gezegd. Ik merkte ook geen emotionele toon – een reactie op afwijzing - op toen ze de zin uitsprak.

 

Wat maakte dan dat we allebei zo'n wrang gevoel hadden bij de situatie?

 

Mijn vriendin had de zin een paar keer herhaald. “Ik wil ook geen kus”, “nee hoor, ik wil ook geen kus”, “een kus hoeft niet.”

 

Ik merkte dat de indruk die ik kreeg door de herhaling – en mijn dochter misschien ook – was dat ze mijn dochter afstrafte omdat ze haar geen kus wou geven. Doordat de zin herhaald werd kreeg ik het gevoel dat ze toch meegaf dat mijn dochter iets “verkeerd” had gedaan in haar ogen en dat ze dat ook aan haar wilde vertellen, impliciet.

 

 Flickr Commons, foto van Melissa

Flickr Commons, foto van Melissa

 

Voor mij was dit moment een eye-opener waar ik heel dankbaar voor ben. Ik ging dieper nadenken over al die momenten waarbij ikzelf onbewust zinnen of vragen ga herhalen, en hoe dat “overkomt” voor mijn dochter.

 

Bijvoorbeeld, wanneer ik drie keer vraag of iets ok is, dan geef ik impliciet de boodschap mee dat, of...

het niet ok is

dat ik niet in de leiding ben

dat ik het oordeel van mijn dochter eigenlijk niet vertrouw / dat ik haar niet vertrouw om haar waarheid aan te geven.

 

Of nog, wanneer ik drie keer zeg dat iets ok is, dan geef ik misschien eerder mee dat ik het niet echt “zo ok” vind – of dat het “ok” is maar dat die “ok” toch niet vanzelfsprekend is.

 

 

Het is bevreemdend hoe onze diepste gevoelens in ons taalgebruik naar voor komen. Zo merkte ik tijdens het herwerken van deze tekst dat ik ontzettend veel het woord “eigenlijk” had gebruikt. Telkens leek dit woord mee te geven: “hoewel je het omgekeerde zou verwachten ...” Wat een lading!

 

Onze diepste zieleroerselen lijken hun weg te willen vinden naar buiten. Net daarom kan het voor kinderen verhelderend zijn om onze bezorgdheden te horen (op maat aangebracht!). Dit om eventuele projecties terug toe te eigenen. Hoe meer we dit inoefenen, hoe vaker we dit ook in het moment - in onszelf - kunnen doen.

 

Mijn vriendin had bijvoorbeeld kunnen zeggen / zichzelf kunnen influisteren: “Ik voel me afgewezen. Dat is interessant! Ik weet dat het ok is dat jij me geen kus geeft en ik wil dat ook respecteren. Toch zit ik met dit gekke gevoel hier rond. Daar wil ik even naar kijken, naar wat dat voor mij betekent.”

Of, ik zou kunnen delen waarom ik me eigenlijk onzeker voel in een bepaalde situatie om dan te ageren, in plaats van op dit gevoel te reageren.

 

Eerlijk zijn over ons gevoel – naar kinderen toe en in het proces ook naar onszelf – betekent toelaten dat het gevoel er is. Dat op zich leidt vaak tot transformatie van de situatie. Dit is waar ouders zelf in een leerproces stappen met hun kinderen – waarbij we vaak ons eigen verleden nog eens induiken. Onze kinderen leren iets zeer waardevols in dit proces: om verantwoordelijkheid te nemen voor hun gevoelens. Niet min, toch?