Blog

Ditjes en datjes...

Over hoe opvoeden vandaag òòk kan!

Afscheid na een weekendje kamperen

Dit weekend was ik op stap met mijn man en dochter: een weekendje kamperen in Frankrijk. Erg gezellig. Het regende dat het goot dus we hadden veel gelegenheid om lekker in de modder te dansen en ons nadien op te warmen onder een berg dekens in de tent. Heerlijk! 

 Flickr Commons, foto van Tetue

Flickr Commons, foto van Tetue



Toen het moment aanbrak om te vertrekken, wou mijn dochter plots alles - écht àlles - nog eens doen. En nog eens. En nog eens. Mijn man probeerde haar af te leiden: "gaan we brood kopen in de stad?" Het werd me duidelijk hoe vaak we kinderen afleiden uit angst voor hun sterke emoties. We zijn bang dat we een vat open zetten dat niet meer dicht zal gaan. 

Zou mijn dochter misschien gaan krijsen? Zou ze niet meer meewillen met de auto? Wat zou dat voor mij betekenen?  

Ik zie mezelf maar al te vaak afleiden in zo'n momenten, of niet reageren op het eigenlijke appèl van mijn dochter. Ik herken dit ook in onze algemene cultuur:

"als je bij je kind gaat wanneer het huilt 's nachts an zal het huilen nooit meer stoppen!" 

of nog:

"als je nù toegeeft aan je kind, dan ben je voor eens en voor altijd 'de pineut'"

of nog:

"als je stopt met de wagen omdat je kind huilt, krijg je hem nooit meer terug in de kinderstoel!"

Deze keer zou ik het anders doen. Toen mijn dochter plots alles nog eens wilde doen ving ik een signaal op: "ik ben droevig om weg te gaan. "Ik opperde: "Laat ons het gewoon zeggen zoals het is, nee? We gaan wel brood kopen, zeker, én eigenlijk maken we ons klaar om gewoon weer naar huis te gaan. Helemaal terug naar België."

Toen we plaats maakten voor het eigenlijke proces van mijn dochter gebeurde er iets heel erg moois. Ze vertrouwde ons toe : "Ik ga de camping missen! Ik ga de tractor missen! Ik ga de go-cart missen! ... Ik wil nog eens terugkomen naar hier." Toen vervolgde ze: "Mama, ik wil een handje. Papa, van jou ook." Tussen ons in wandelde ze droevig én voldaan mee naar de auto. 

Geweldig zeg. Een groeimoment voor ons allemaal! Eén van die zaadjes die we planten in relatie tot onze kinderen waarbij we het onderlinge vertrouwen en onze band sterkten. Hoera!