Blog

Ditjes en datjes...

Over hoe opvoeden vandaag òòk kan!

Postnatale furie

Ik ben benieuwd of jullie dit herkennen…

 

 

Wanneer we ouder worden – mama òf papa – dan lijkt het alsof we niet alleen overspoeld worden door een tot nog toe ongekende capaciteit om liefde te ervaren. (Tenminste) sommigen onder ons ervaren ook ongekende hoogtes van woede, kwaadheid, depressiviteit.

 

Over die “donkere kant” van het ouderschap bestaan vele – en legitieme – verhalen. Onze eigen onverwerkte “bodem” komt naar boven: het kind in ons dat zich jaren miskend heeft gevoeld. De eigen wondes worden opengereten.

 

 Flickr Commons, Rob Lee

Flickr Commons, Rob Lee

Misschien kampen we met onze eigen “trantrums” van machteloosheid, naarmate we dit nieuwe terrein van het ouderschap navigeren. Misschien voelen we ons boos, omdat we eigenlijk zouden willen dat onze kinderen in een – lichtjes – andere wereld konden opgroeien dan die waarin we nu leven. Misschien voelen we ons woedend omdat we in ons innerlijke zelf opboksen tegen demonen van “de toekomst” die ons dagelijks in de media worden voorgesteld. Misschien hadden we zo vele verwachtingen, een bubbel die – precies omdat het een bubbel was en is – vroeg of laat hoe dan ook doorprikt wordt.

 

Wat ook het verhaal, deze schaduwkant die zo vaak mee boven komt met de “nooit eerder ervaren liefde” die je als nieuwe ouder ervaart, maakt het ons vaak niet gemakkelijk. We voelen de zwaarte, ergens, diep binnenin. De crises die we rondom ons zien geven ons een beeld van hoe we deze schaduwkant kanaliseren:

 

De woede (onzekerheid soms) wordt gekanaliseerd naar de partner – met alle gevolgen vandien. Soms is het kind zelf de pineut: hij of zij wordt gezien als “een moeilijke” en krijgt bijgevolg alle verwijten van “het loopt niet zoals het zou moeten” naar zich heen geslingerd. Anderen onder ons richten de woede naar zichzelf.

 

 

Zo cruciaal als het is om de schaduwzijde van “ouder” worden – ik denk dat hij minder heeft te maken met het ouderschap en meer met onze eigen “hergeboorte” – te erkennen en omarmen, zo cruciaal is het ook om hem bewust en constructief te kanaliseren.

 

Denk je even terug aan wat je doet wanneer je peuter een woede-uitbarsting heeft? Precies, je tracht de emotie te erkennen en je peuter te ondersteunen om er op een constructieve manier uiting aan te geven.

 

Het sleutelmoment?

In je kwetsbaarheid gaan staan.

 

Wacht even met vechten of vluchten.

Met afreageren of doen alsof de schaduwzijde er niet is. Kijk er even naar.

Vraag even wat hij jou te vertellen heeft.

Leer hem kennen.

Hij blijft vast nog een poos bij je.

Je komt hem nog tegen in schuldgevoel dat je hebt onderweg, in momenten waarbij je het Noorden kwijt lijkt te zijn.

 

Ja, dit moment van omarmen, daar besluit je dat ook jij mag zijn. Dat ook jij onvoorwaardelijke liefde waard bent. Daar besluit je dat onvoorwaardelijk ouderschap je kind, jezelf, je relaties én het leven omhelst. Je tekent in voor een groeitraject.

 

Eens die stap is gezet komen de liefde en de schaduw samen in de vreugde van “onderweg zijn”. De woede, de schaduwkant, wordt je motor. Je komt in je kracht. Je komt in aanraking met datgene in jou dat een leven wilt leiden dat in harmonie is met wie jij bent. Omdat ook jij helemaal ok bent. 

 

 

Ik wens je veel plezier onderweg...