Blog

Ditjes en datjes...

Over hoe opvoeden vandaag òòk kan!

Tien tips voor een fijne relatie met je kind

1. Een eenvoudig zinnetje – welgemeend gezegd – doet wonderen:

“ik vind het heerlijk je weer te zien; ik ben zo dankbaar dat jij mijn zoon/dochter bent; dank je, gewoon omdat jij jij bent; ...”

 Flickr Commons, DBJules

Flickr Commons, DBJules

 

2. Herken je deze situatie?

Je kind vraagt om iets te doen en jij antwoordt “Ik ben nu even met iets anders bezig. Kan je even wachten tot na het eten?”

Waarop je kind dit gesprek na het eten helemaal vergeten lijkt te zijn.

Wanneer je dan even niet – met eventuele stiekeme opluchting – maar doet alsof jij het ook gewoon bent vergeten, maar je kind herinnert aan wat hij wilde doen met jou? Dat kan wonderlijke gevolgen hebben.

 

3. Je kind huilt ontzettend hard. Wat er ook gebeurd is: hier is je kind erg droevig om. Je houdt je kind vast en bent er voor haar.

Als je kind iet of wat zoals mijn dochter is, dan kijkt ze midden in de huilbui even op: “ben je wel echt bij mij met je aandacht?” Ik voel gewoon de vonk van vertrouwen overslaan, al die keren waarop ik niet intussen met mijn aandacht elders ben.

 

4. Misschien herken je deze situatie ook wel:

Je kind huilt omdat het een bepaald speelgoed niet kreeg (ofzo). Je wéét als ouder gewoon: mijn kind is doodvermoeid. Vandaar dat hij zo sterk reageert in deze situatie.

Vaak is het voor kinderen in dan zeer frustrerend wanneer de ouder het kind er op dat moment op wijst dat het erg moe is. Het voelt fijner voor een kind wanneer je zou zeggen: “jij wou echt dat speelgoed hé.” Blijf in zijn verhaal. Nadien pas begeleid je je kind naar bed. Je hebt je kind gevrijwaard van een betekenis die “bovenop hem” werd gelegd en daar is hij jou dankbaar voor.

 

5. Doe je een avondoverzicht met je kind? Waarbij je beschrijft wat er allemaal gebeurd is doorheen de dag?

Kinderen voelen zich gewaardeerd en graag gezien, niet (alleen) omdat je het met woorden zegt, maar ook omdat je de tijd neemt om “hun wereld” te leren kennen. Kinderen vinden het dan ook heerlijk wanneer je hen – in detail! – een scène navertelt die je kind die dag heeft beleefd. Nog leuker is het wanneer je kind eigenlijk niet wist dat je al die dingen die hij deed had gezien. Wat je zag, wat je kind leuk vond of net niet, hoe hij reageerde in een sociale situatie, hoe je denkt dat hij zich voelde, … Kortom, wanneer je de situatie beschrijft voelt je kind dat je aanwezig was bij hetgeen gebeurde.

 

6. Wanneer je een boek leest met je kind, lees je het dan ondanks je kind – volg je de tekst maar verlies je de aandacht van je kind? Of lees je mét je kind – waarbij je misschien niet alle tekst letterlijk voorleest maar wel bij de interesse van je kind blijft? Wat je ook doet – voorlezen, spel, buiten wandelen, muziek spelen – je kind is je heel dankbaar wanneer ze voelt dat ze “mee is”. Laat je eigen eventuele verveling of druk-bezig gevoel geen roet in het eten gooien!

 

7. Soms past het al eens dat je je als ouder excuseert bij je kind. Of deze verontschuldiging jou en je kind werkelijk dichter bij elkaar brengt – en de verbinding indien nodig herstelt – hangt af van het feit of je 'sorry' zegt voor jezelf (je wilt bijvoorbeeld niet dat je kind boos is op jou) of voor je kind. Een verontschuldiging voor je kind bestaat vaak uit 2 extra elementen:

– een erkennen van de gevolgen die jouw handeling of woorden hadden voor je kind

– een erkennen van hoe dit voelde voor je kind

Liefst bevat het ook een toekomstperspectief: hoe wil je het als ouder anders doen in de toekomst? Hoe kan je kind op jou rekenen?

 

8. Op bepaalde momenten kan het goed zijn om in relatie tot je kind af en toe eens naar een paar “vanzelfsprekendheden” te peilen. Bijvoorbeeld: natuurlijk hou je van je kind. Zet jouw zekerheid even aan de kant en vraag eens even aan je kind “Voel je dat ik van je hou? Voel je dat je daar zeker van kan zijn – dat je tegen mij kan leunen als tegen een krachtige boom – wat er ook gebeurt?” Eer de feedback van je kind. Deze gesprekken – wanneer er voldoende nazorg is – kunnen nieuwe harmonie brengen binnen een gezin.

 

9. We praten zo vaak over de hoofden heen van onze kinderen. “Ze ervaarde dit / voelde dat / ...” Kinderen waarderen het enorm – en hebben er enorm veel baat bij – wanneer we ons kind hun eigen verhaal laten vertellen. Ik herinner me een moment waarop ik met mijn dochter naar een massagetherapeute ging. Ik voelde me zo blij dat de therapeute begon met aan mijn dochter te vragen wat zij wilde vertellen (geef nu toe, dat gebeurt toch niet vaak?). Toen vroeg ze aan mij of ik iets wilde aanvullen. “Nee,” zei ik, “ik heb mijn verhaal; niet dat van mijn dochter. Deze sessie is voor haar.” Ineens keek mijn dochter me krachtig aan. Dit was een moment met impact!

 

10. Heeft je kind een uitbarsting van boosheid, droefheid of frustratie? Hoe vaak reageren we niet met (zelfs de meest subtiele) afkeer. Toch kan het ook anders. Bedank je kind eens omdat het jou deze harde emoties toevertrouwt…

 

 

 

Karen De Looze is opvoedingscoach bij Opvoeden Vanuit Verbinding. Contacteer Karen.