Blog

Ditjes en datjes...

Over hoe opvoeden vandaag òòk kan!

Wanneer “opvoeden” pijn doet…

… Stop dan onmiddellijk waar je mee bezig bent!

 

 

Je hoort deze woorden zo vaak vandaag de dag: “Het doet me pijn om haar te horen huilen, maar het is nu eenmaal voor haar eigen bestwil.” “Ik voel me ellendig als ik haar straf, maar het is voor haar eigen goed.”

 

De reden waarom we deze woorden zo vaak in de mond nemen is omdat onze samenleving onze ratio steeds meer is gaan prijzen boven lichaam en hart. Ouders krijgen dit advies mee op allerhande uitgesproken en onuitgesproken manieren. Zo voelen vele ouders al dat ze het zelf minder goed weten dan verpleegster zus-of-zo wanneer ze nog maar de bevallingskamer van het ziekenhuis verlaten. We vertrouwen ons hart steeds minder. Om de drie uur voeden lijkt dan logisch, omdat de expert zegt dat het goed is, eerder dan dat we eenvoudigweg reageren op hongersignalen van ons kind. “Omdat”. Er is altijd een goede reden voor het verstand om iets te doen. Maar, het verstand vindt argumenten pro én contra. Achter elk argument zit een goed bedoelde bezorgdheid.

 Flickr Commons, Bethany King

Flickr Commons, Bethany King

 

Wanneer we onszelf pijn doen, geldt meestal – zoniet altijd – dat we ons kind ook pijn doen. Wanneer we niet verbonden zijn met ons hart in het ouderschap, dan laten we een waardevolle steek vallen. Opvoeden – zeker in de moeilijke momenten – start namelijk van een liefdevolle verbinding met ons kind. Een verbinding die er voor zorg dat ons kind verlangt om de richting die we aangeven te volgen. Wanneer we ons hart afsluiten, kunnen we ons kind niet uitnodigen tot deze verbinding. We zijn immers niet in verbinding met onszelf. Al doende modelleren we voor ons kind een afsluiten van haar diepste gevoel, haar diepste intuïtie. “Omdat het nu éénmaal moet.” Eu… Waarom?

 

De pijn in ons hart is een startpunt. Het vertelt “hé, hier is iets niet pluis!” Wanneer je dat voelt zegt je hart eigenlijk “er is een alternatief!” “Ik kan mijn kind bege-leiden op een andere manier die wél fijn voelt voor mij – en die ook een impact heeft op mijn kind, zonder dat ik daarbij een ander stuk van haar ontwikkeling afsluit. Je hart is een wegwijzer. Volg het en je komt elders uit. Op een weg die ook bezorgd is om datzelfde eindresultaat, maar die ook het proces eert; een weg die “klopt”.

 

Met ons kind in verbinding zijn vraagt dat we met onszelf in verbinding blijven. Wijken we af van dat pad, dan zetten we de deur open naar schuldgevoel, angst, boosheid – emoties (inderdaad, ik maak een onderscheid tussen emoties en de diepe stem van het hart) die ervoor zorgen dat we in onze “bubbel” blijven hangen en er steeds minder toe komen om ons kind te zien voor wie hij of zij in het moment is en wat hij of zij nodig heeft. Elke gebeurtenis wordt dan een projectie van waar we ons als ouders schuldig, angstig of boos over voelen op een gegeven moment. Jammer toch?

 

Wie zijn jullie nù samen? Wat zegt je diepste intuïtie? Wat zegt je hart?

 

Onze opvoedingsintuïtie versterkt naarmate onze relatie met onze kinderen sterker wordt. Omgekeerd versterkt onze relatie met onze kinderen wanneer we ons hart durven volgen, wanneer we onze integriteit op de eerste plaats zetten. Het klinkt eenvoudig, maar in onze samenleving zijn we ouderschap gaan zien als iets wat je vooral doet met je verstand en minder met je hart. Tijd om het hart terug een centrale plaats te geven in het ouderschap en in ons eigen leven!