Blog

Ditjes en datjes...

Over hoe opvoeden vandaag òòk kan!

Het kan eenvoudiger

 

Van iedereen die kiest voor een – helaas – “alternatieve" opvoedingsstijl wordt wel eens gedacht dat ze het ontzettend zwaar hebben. Maar is dat wel zo?

 

Het gebeurt zo vaak dat ik ouders zou willen zeggen: het kan zo veel eenvoudiger, die opvoeding. Ik weet dat je moe bent en daarom voor “snelle strategieën” kiest. Maar lieve mama (of papa), die strategieën maken het je werkelijk lastig.

 

* Aan de vrouw die vorige week met een baby op haar arm in het zwembad liep, achterna gehold door een huilende kleuter ("stop nu eens met zeuren!"). Je zoon huilde voor meer dan tien minuten en voelde zich zichtbaar niet erkend – wat later ging hij krachtig “mokken”. Had het kunnen helpen om toen hij viel even te vragen of het ging, of alles ok was? Hem in de ogen te kijken en te zeggen “je was geschrokken, hé.” Ik ben ervan overtuigd dat de situatie daarmee zou zijn opgelost. Zo'n zinnetje, welgemeend gebracht, zou jou veel stress besparen – ik weet hoe moeilijk het is te focussen op gelijk wat wanneer je kind huilt, laat staan je te focussen op een ander kind, op iedereen aangekleed krijgen en ga zo maar door). En je kan er van op aan: de sfeer in huis zou de rest van de dag minder verzuurd zijn. Kon ik het je maar zeggen.

 

* Aan de man die zijn dochter dreigde: “als je nu niet luistert, dan komen we hier nooit meer!” Kinderen vinden het zelf zo fijn om beluisterd te worden. Ja, ook “peuterpubers”. Mag ik je voorstellen – één keer maar – om dit te proberen: “Waw; jij wilt echt nog zo graag spelen én ik heb afgesproken met oma en wil naar huis. Ik begrijp dat het frustrerend is voor jou dat je spel onderbroken wordt en dat je daar zelf geen controle over hebt. Ik wil je vragen om met me samen te werken. Ik hoop ook van harte dat we vanavond nog een moment vinden om opnieuw lekker samen te spelen.”

 

* Aan de ouder die zijn kind beloont om de afwas te doen en toch merkt dat het kind steeds minder en minder wilt helpen. Wat denk je van deze? “Ik vind het fijn om samen de afwas te doen. Het is voor mij zo'n vertrouwd moment dat we met z'n twee doorbrengen. Ik ben dankbaar voor je hulp.”

 Flickr Commons, makelessnoise

Flickr Commons, makelessnoise

 

 

Is opvoeden vanuit verbinding dan zo veel “eenvoudiger”?

 

Ja en nee.

 

Ja, want je zal snel merken dat er minder machtsstrijd is in huis; minder peuterpubertijd

Ja, want je zal ook op langere termijn minder conflict ervaren met je kinderen

Ja, want je relatie met je kinderen is (h)eerlijk authentiek

Je ziet elkaar al niet zo veel (in de week is er school – in het weekend zijn er tal van andere bijeenkomsten). De tijd die jullie samen doorbrengen zal liefdevoller zijn.

 

Nee, want je zal merken dat je zelf ook “huiswerk” hebt

Nee, want je kind ondersteunen vraagt om “aandachtig zijn” voor wat er werkelijk omgaat in je kind

 

 

Waarom lijkt het dan toch zo zwaar wanneer je de “alternatieve” weg kiest?

 

Je hebt je allicht erg goed ingelezen over de voor- en nadelen van courante opvoedingsstrategieën. Naarmate je zelf meer en meer kiest voor een onvoorwaardelijke, geweldloze opvoedingsstijl, zal je merken dat het er in je omgeving vaak anders aan toe gaat. In het kinderdagverblijf, op school, zelfs in het park, … Je kind zal volcontinu beloond en soms ook gestraft worden. Wanneer je weet wat dit met een kind doet… Dan kan dat pijn doen. Frustrerend zijn. Bovendien, je voelt je soms eenzaam want je kan vaak niet meepraten over de ervaringen van andere ouders – je situatie voelt een pak anders, je zit niet met dezelfde – misschien met andere – zorgen. Belonen en straffen komen via allerlei wegen toch je huis binnen, want… Ze zijn nu eenmaal nog steeds de dominante manier waarop onze samenleving met kinderen omgaat. En dat… Dàt gebrek aan passende opvoedingsondersteuning; aan oppasopties die aansluiten bij de keuzes die je maakt, dàt maakt opvoeden vanuit verbinding verdomd hard!