Blog

Ditjes en datjes...

Over hoe opvoeden vandaag òòk kan!

Liefde genoeg

 

Ik hoor het wel eens: “Voor je kinderen zorg je maar even; met je partner breng je je hele verdere leven door.” Deze zin wordt wel eens van onder het stof gehaald wanneer men mensen wilt geruststellen: "Nee, je hoeft je relatie met je kinderen niet op de eerste plaats te zetten. Zij komen even bij je wonen en zijn zo weer weg. Vergeet je partner niet!"

 

Je kinderen niet op de eerste plaats?

Het gekke is, dat we in een tijd leven waarin we er allesbehalve zeker van kunnen zijn dat we ons verdere leven met onze partner zullen doorbrengen. Eén op drie koppels gaan uit elkaar, in de toekomst zou dat één op twee worden. Het is zelfs zo dat er nergens ter wereld meer echtscheidingen zijn dan in België.

Anderzijds is onze band met onze kinderen een band die – als we het geluk hebben dat onze kinderen gezond en wel zijn – verdergaat tot we sterven. Met andere woorden, het is een relatie die we meedragen, een heel leven lang. En die relatie kan fijn zijn of minder fijn. En ook dat een heel leven lang. De kwaliteit van die relatie is afhankelijk van de kracht van de hechting tussen ouder en kind. De basis daarvoor wordt gelegd door een responsieve en respectvolle aanpak van de ouders in de jonge kinderjaren en door de jaren heen. Je hebt als ouder wel degelijk invloed op de kwaliteit van de relatie met je kind. En, it does matter...

 

Vergeet je partner niet?

Zeer zeker, je partner verdient aandacht. Vergeet hem of haar niet na de geboorte van je kinderen. Maar, even naar de onderliggende vraag:

 

Hoe zijn we er toe gekomen dat we in een model zijn gaan geloven dat liefde en aandacht ziet als een schaars goed dat verdeeld dient te worden tussen de echtgenoot/echtgenote en de kinderen en waarover zij onderling in strijd zijn? Wat betekent dit impliciete geloof voor een gezin?

 

Ik ben er rotsvast van overtuigd dat het niet is omdat je je kinderen aandacht geeft dat de aandacht voor je partner eronder hoeft te leiden. Als liefde vrij stroomt in het huishouden, dan heeft iedereen daar baat bij. Wanneer de kinderen zich goed voelen, komt er ruimte vrij voor de ouders om elkaar lief te hebben. Kinderen die zich niet erkend voelen, vragen meer aandacht. Ze willen weten dat van hen gehouden wordt. Logisch toch? Wanneer ze dit niet of te weinig ervaren gaan ze in strijd met de ouders. Wat als ze kunnen ervaren dat zij helemaal graag gezien worden? Tijd en aandacht verdienen? Terwijl de partner precies helemaal graag gezien wordt en tijd en aandacht verdient?

Voelen de ouders zich fijn samen, dan komt er liefde vrij voor de kinderen. Liefde vermenigvuldigt zich naar iedereen die deel is van een systeem. Waarom dan een scheidingslijn trekken tussen ouders en kinderen? Onze impliciete overtuigingen bereiken onze kinderen veel meer dan we denken en veroorzaken vaak ongewild 'strijd' binnen een gezinssysteem.

 

Kinderen leren over liefde binnen de context van het gezin. Waarom hen niet de boodschap meegeven dat er nooit te weinig liefde kan zijn? Dat er genoeg is voor iedereen?

 

 

De partner na een scheiding

 

Komt er toch een breuk of een scheiding en zijn er kinderen, dan is het zo dat ook jullie, mama en papa, voor de rest van jullie leven verbonden blijven - via de kinderen. Hoewel vele ex-koppels deze realiteit liever niet onder ogen zien en elkaar ontwijken - dit kan in sommige gevallen het beste zijn - kan je er ook voor kiezen om een zo goed mogelijke relatie te onderhouden nadat jullie uit elkaar zijn gegaan. Om de band met elkaar ook na de breuk te versterken zodat jullie ervan kunnen genieten om het ouderschap alsnog samen te dragen. Ook daar heeft iedereen baat bij: de kinderen, mama en papa zelf, en (!) ook eventuele toekomstige nieuwe partners