Blog

Ditjes en datjes...

Over hoe opvoeden vandaag òòk kan!

Soms hebben ouders en kinderen niet meer nodig dan dit...

Eerder deze avond reed ik met mijn tweejarige peuter naar huis na een paar dagen “uitblazen” aan zee. Ik wilde bewust wat ruimte maken voor "ons". We voelden ons opgefrist en, tegelijk, ook zeer moe. Het reizen was intens geweest. De autorit die we voor de boeg hadden was aan de lange kant. Na heel wat gezeul met bagage hadden we er eigenlijk niet zo'n zin meer in, in dit stuk van de dag. Liever hadden we het overgeslagen en waren we meteen onder de lakens gekropen voor een heerlijke middagdut. Maar goed – we zijn uitgecheckt uit het hotel en ik start de wagen. We zijn nog maar nét vertrokken wanneer mijn dochter me op een klaagtoon vertelt dat ze eigenlijk wil slapen. “Hé, goed idee, ik ook! En we hebben geen haast. Dit reisje is voor ons!” Ik parkeer even aan de kant, we rusten uit; dochterlief drinkt lekker bij. Maar zo gezellig is het nu ook weer niet langs de kant van de weg. Slapen zit er niet in, al deed het rusten deugd. Dus we gaan terug op weg. Het is lunchtijd en we zijn niet alleen moe; we hebben ook honger (die twee zijn als een Siamese tweeling!). We houden halt in een gezellig stadje, waar we nog wat rondslenteren. Alweer: ontzettend leuk, én we voelen ons allebei extra moe wanneer we weer in de wagen belanden. De laatste loodjes in de wagen wegen zwaar. Mijn dochter viel bijna in slaap maar wordt plots weer wakker. We staan voor een rood licht wanneer ze jammert. Ik draai me even om en kijk naar mijn dochter. Ze zet een pruillip op en kijkt naar me met een blik vol frustratie. Ik voel de oprechtheid van haar emotie. Ik ontvang haar droefheid en moet ondanks mezelf ook lachen: om ons allebei – om hoe we ons voelen en hoe we dat allebei uitdrukken - op dit moment. Mijn dochter krijgt meteen de smaak te pakken. Ik ontving haar frustratie. Ze is nu vrij om mee te lachen. En zo gaan we een hele tijd door, alsmaar luider. We lachen van vermoeidheid. We lachen omdat de ander lacht; omdat we samen lachen. We lachen omdat het lachen leuk is. En aanstekelijk. Het laatste half uur van de rit is buitengewoon relaxed. Ik merk nu pas hoe gespannen ik eigenlijk was. Het lachen haalt me stante pede uit mijn hoofd en brengt me weer met mijn voeten in het nu. Waar we gewoon samen zijn. En daar van genieten. Met alles wat daarbij komt kijken.

 

En toen bedacht ik… Soms hebben ouders en kinderen niet meer nodig dan een spontane lachyoga sessie :-). Om het op cruciale momenten niet te vergeten kan het helpen om het af en toe ook eens bewust in te plannen. Dàt zou nog eens kunnen tellen als een Opvoeden Vanuit Verbinding activiteit, niet?