Blog

Ditjes en datjes...

Over hoe opvoeden vandaag òòk kan!

Wanneer onze kinderen zo boos zijn (zo, zo boos!)

Zo boos dat ze hun kwetsbaarheid niet meer laten zien. Zo boos dat ze niet langer huilen. Zo boos dat ze pijn doen – zichzelf of anderen (vaak gaan beide hand in hand). Ze hebben pijn en van daaruit komt de impuls om toe te slaan.

 

Het is zo belangrijk voor hen dat iemand hen de hand reikt. Dat iemand hen “gaat halen” en ondersteunt om uit de vicieuze cirkel te komen. Dat ze voelen dat iemand bij hen in hun donkere grot een kijkje wilt komen nemen. Dat iemand genoeg om hen geeft om hen in het donker een hand te geven en samen terug naar buiten te wandelen. Dat iemand in hen gelooft – iemand die ook hun positief zelfbeeld bewaakt – iemand die door het vuur gaat om de situatie te herstellen.

 

In het Engels zou men zeggen: “they need someone to care enough to collect them

 Flickr Commons, Maeka Alexis

Flickr Commons, Maeka Alexis

 

Zo vaak is dit het moment waar ouders en opvoeders opmerkingen gaan maken over het kind, het kind gaan straffen “omdat het nu toch de spuitgaten uitloopt”. Net dan hebben kinderen nood aan iemand die in hen gelooft, intrinsiek, en die hen – zonder oordeel over wie zij in het diepst van het diepst zijn én tegelijk met inzicht en leiderschap – kan ophalen. Die het hart van deze kinderen kan beroeren met vreugde, liefde, zang en dans. Die de kinderen kan laten dansen op het ritme van de stroom – die ze even kwijt zijn geraakt.