Blog

Ditjes en datjes...

Over hoe opvoeden vandaag òòk kan!

Hoe ga jij om met contradictorische opvoedingsadviezen? 6 tips voor wie niet meer weet wat gedaan.

Ouders krijgen opvoedingsadviezen allerhande naar het hoofd geslingerd. Deze zijn vaak zo contradictorisch dat we er moedeloos van worden. Of we verliezen onszelf in de zee van informatie die op ons afkomt. Toch is het belangrijk dat we zelf onze grenzen bewaken en ons de vraag blijven stellen wat -voor ons- 'klopt' en wat niet. Het is belangrijk dat we de proef op de som nemen. Hierbij enkele tips hoe je dit kan aanpakken:

 

 

1. Kijk even na of adviezen die op het eerste gezicht niet samen lijken te gaan eigenlijk wel zo contradictorisch zijn.

Stel nu dat een auteur van één artikel aanraadt om eenvoudigweg aanwezig te zijn bij je kind wanneer het huilt. Niet te praten, niet te sussen, … Er gewoon te zijn. Een auteur van een ander artikel raadt aan om wél met je kind te praten.

Soms focussen artikels op één aspect binnen een proces dat je als ouder doormaakt met je kind naar aanleiding van een bepaalde opvoedingssituatie. Als ouder is het dan je taak om voeling te behouden met wat een bepaalde situatie, en je kind, behoeft. 

Zo kan het bijvoorbeeld zijn dat je er als ouder voor kiest om bij je kind te blijven terwijl je hem of haar de kans geeft om de sterke emotie helemaal uit te drukken. Op een rustig moment kom je op de situatie terug en bekijk je samen met je kind wat er is gebeurd en hoe de situatie in de toekomst anders kan verlopen.

 

2. Ga op zoek naar de verdoken aannames van het artikel.

Ziet de auteur van het artikel de “natuur” van kinderen (onbewust) als goed of kwaad? Is de auteur ervan overtuigd dat een kind er misbruik van zal maken wanneer de ouder tegemoet komt aan zijn/haar vragen? Ziet de auteur de wil van het kind als iets wat gebroken moet worden, voor "de goede orde"? Of vertrouwt de auteur op de instincten van het kind? In het laatste geval is de kans groot dat de auteur ouders zal aanmanen om de autonomie van het kind te respecteren, terwijl ze het kind ondersteunen om zijn/haar capaciteiten verder te ontwikkelen.

Stel je de vraag of je het eens bent met de aannames die je hebt ontdekt.

3. Waar ben jij werkelijk naar op zoek?

Wat is jouw voornaamste zorg?

Een gezonde hechting voor je kind? Een meer harmonische balans werk-leven? Tips en tricks voor snelle gedragsveranderingen?

Adviezen aan ouders stellen vaak niet scherp voor wie en waarvoor het advies precies is. Ga dit na voor je de raad van een artikel opvolgt.

Een artikel over belonen en straffen zal er bijvoorbeeld heel anders uitzien wanneer het geschreven is met ouders die snelle gedragsveranderingen wensen als doelpubliek, overbevraagde verzorgsters in een kinderdagverblijf, of wanneer het geschreven is vanuit een bezorgdheid om de hechting van een kind te optimaliseren en/of zijn/haar welbevinden op lange termijn.

 

4. Beeld je in wat er in je kind zou omgaan wanneer je zou reageren zoals een bepaald artikel voorstelt.

Wat leert hij of zij over de wereld?

Dat de wereld een warme plaats is? Dat er mensen zijn die naar hem luisteren wanneer hij met iets zit? Of net dat hij zijn verdriet maar beter voor zichzelf houdt? Dat zijn stem een verschil maakt? Of dat niemand wilt weten wat er écht in hem omgaat? ...

Ben je het eens met de aannames over de wereld die je kind uit de situatie meeneemt? Trek je conclusies.

 

5. Misschien kan je je zelfs nog een opvoedingssituatie uit je eigen kindertijd herinneren, waarbij jouw ouders deden wat in een artikel wordt aangeraden.

Hoe voelde jij je als kind? Blij? Gesterkt? Boos? Eenzaam? Neem ook deze informatie mee.

 

6. Voel je dat je sterk aanleunt bij een bepaald advies? Heb je erover nagedacht? Ben je ervan overtuigd dat het je kind geen schade kan berokkenen? Pas het advies toe en observeer. Kijk wat het met je kind – en met jouw relatie met je kind – doet. Stel bij waar nodig. Als je kind al wat ouder is kan het ook nuttig zijn om te bespreken met je kind hoe hij of zij je aanpak ervaart.

 

Met deze zes tips behoud jij je plaats aan het roer van het schip bij de opvoeding van je kinderen. Zo zorg je ervoor dat wat je doet niet alleen gebaseerd is op andermans theorieën. Immers, je toetst de adviezen telkens aan jouw inzicht, je brengt je kinderen in rekening, je geeft hen een stem, én je zorgt ervoor dat je aanpak tegemoet komt aan de uniciteit van jouw gezinssituatie.