Blog

Ditjes en datjes...

Over hoe opvoeden vandaag òòk kan!

Op zoek naar de diepere stem in onze cliënten

“Ik ben zo moe. Ik voel me helemaal op. Ik ben naar de dokter geweest en die zegt dat ik best stop met borstvoeding geven. Ik vind het wel jammer; ik dacht langer te zullen voeden.”

Gaat er bij jou ook een alarmbelletje af wanneer je dit hoort? Of heb je de neiging te zeggen “ja hoor, prima, je hebt tenslotte al een poos gevoed!”

Als coach luister ik naar verdoken conflicten die zich afspelen in het innerlijke leven van de ouders die ik begeleid. Net zoals we als ouders onze kinderen ondersteunen om die keuzes te maken waarmee ze zich diep verbonden voelen, waarbij we hun autonomie respecteren, is het mijn taak als coach dit proces te bewaken wanneer ik volwassenen begeleid. Ik ondersteun hen bij het erkennen van en luisteren naar de verschillende stemmen die binnen hen te horen zijn, om deze vervolgens openlijk in dialoog te brengen. Ik creëer als het ware een vrije ruimte - antwoorden van buitenaf worden even opgeheven en we weten het even lekker niet meer – vervolgens kunnen ze een keuze maken; niet zomaar een keuze, hùn keuze.

Wanneer ouders mijn praktijk binnenkomen hoor ik vaak “tweespalt”. “Ik denk dat ik dit moet doen, maar eigenlijk wil ik dat.” “Mijn kindje moet naar de crèche maar elke ochtend heb ik zo'n hartzeer hem of haar achter te laten.” “Mijn kind huilt zo hard wanneer ik vertrek, maar iedereen zegt me dat het best is dit te negeren en zo snel mogelijk op te stappen. Ik moet echt tegen mijn intuïtie ingaan – gedachten op nul – en snel vertrekken. Vaak voel ik me nadien nog slecht.” Er zijn zo veel voorbeelden. In een coaching sessie gaan dan op onderzoek. Wie is het die denkt – we blijven even bij het eerste voorbeeld - te moeten stoppen met voeden? En wie is het die daar spijt bij voelt? Waar komt deze concrete oplossing voor dit probleem vandaan? De arts?

We gaan terug naar de basis. Je bent moe. We staan hier bij stil; erkennen het. Je kan niet meer. Je wilt het anders. Je weet niet wat gedaan. Net zoals wanneer we onze kinderen ontvangen (hun droefheid, hun leed) wanneer ze tegen een grens opbotsen, ben ik ook hier “spaceholder”: ontvankelijk voor hetgeen naar boven komt. Vaak, wanneer iemand vrij kan voelen wat er intern gebeurt wanneer hij of zij een limiet ervaart, komen creatieve ideeën vanzelf opborrelen. Soms is dat niet zo, dan begeleid ik verder.

De cliënt staat op het punt iets te doen waar ze eigenlijk geen zin in heeft: stoppen met voeden. Omdat ze het gevoel heeft dat ze niet anders kan. Het gaat me precies om dit laatste. Haar op dat moment aanmoedigen “ja hoor, stoppen is niet zo erg” is een beetje zoals tegen een roker die wil stoppen zeggen “vooruit nog ééntje, 't kan geen kwaad”. Op het moment zelf is hij vast blij. Een maand later vervloekt hij het moment dat hij alweer begon met dat “ééntje” omdat hij nu nog steeds aan de sigaretten is. Diep vanbinnen wil hij eigenlijk een gezond leven leiden. Het feit dat hij rookt vreet aan zijn geweten en maakt hem angstig. Hij leeft in tweespalt. Iets dergelijks gaat zich vaak afspelen in moeders wanneer ze het expert advies opvolgden zonder dat ze het zich eerst hebben toe-geëigend. Na enkele maanden vindt de mama het jammer dat ze is gestopt met voeden. Misschien heeft stoppen met voeden uiteindelijk toch ook niet alle problemen opgelost. Mama voelt schuld, melancholie – wil misschien zelfs een tweede kindje “om het goed te maken”.

Een kind krijgen is vermoeiend. Voor een baby zorgen is vermoeiend. Voor een baby zorgen en werken is verdomd hard! Is stoppen met voeden de oplossing? Voor sommigen wel, voor anderen niet. Wat maakt het verschil? Degenen voor wie het de juiste oplossing is, staan met hart én ziel achter de oplossing – hoe de toekomst ook uitdraait. Anderen kunnen diep ontgoocheld raken wanneer ze het expert advies volgen. Immers, flesjes opwarmen in het midden van de nacht is ook best een hele klus! En baby heeft last van woedeaanvallen; hij of zij voelde zich niet klaar om te stoppen met voeden. Mama ervaart: “nu ben ik gestopt en nòg voel ik me niet beter!” Ze voelt zich bedrogen. Kiezen ouders na het proces van coaching te hebben doorlopen voor (bijvoorbeeld) het advies te stoppen met voeden, dan is dat prima. Ze ervaren nu dat het hùn beslissing is – één waar ze zélf voor kozen – niet omdat dokter zus-of-zo het zegt. Ze hebben alternatieven in de ogen gekeken en dus maken ze niet langer een beslissing “omdat het niet anders kan”. Het lijkt misschien een klein verschil, maar de kracht, de betrokkenheid en de vrijheid die ouders voelen wanneer ze op zo'n manier hun keuze maken heeft een groot effect op hoe zij later naar deze beslissingen zullen terug kijken – en zeker wanneer het effect niet helemaal was zoals gehoopt.

bigstock-Mom-And-Baby-Six-66273667.jpg

Wat wil jij als ouder écht? Welke vooronderstellingen heb je die ervoor zorgen dat je op het punt staat iets te doen wat je eigenlijk niet wilt - wat het ook is? Wanneer we deze vooronderstellingen naar boven brengen komt er ruimte voor nieuwe oplossingen. Oplossingen die rekening houden met je unieke gezinssituatie. Waar staat het kindje en hoe afhankelijk is hij of zij nog van de voeding? Welke flexibiliteit kan papa aanleveren, of niet? Wat vindt mama vervullend in het leven; waar heeft zij nood aan? Wat houdt haar tegen om dit waar te maken?

Wat is nu precies die diepere stem vanbinnen die ons probeert te bereiken wanneer er tweespalt is bij een beslissing? Vaak heeft deze stem heel wat te zeggen over wat we werkelijk willen in ons leven, wie we zijn, hoe we keuzes maken en hoe we in de toekomst keuzes wìllen maken. Wanneer we luisteren naar die stem en er ruimte voor maken komen algauw oplossingen naar boven die ons zelf verbazen. Oplossingen waar de ouder niet gespleten en onderdanig tegenover staat. Oplossingen die “klòppen”.