Blog

Ditjes en datjes...

Over hoe opvoeden vandaag òòk kan!

In tijden van Crisis

Als ouders geven we het beste van onszelf aan onze kinderen. We staan aan hun zijde, wat er ook gebeurt. We lezen over opvoeding, deinzen er niet voor terug om aan onszelf te werken, en bespreken met anderen hoe we onze kinderen kunnen ondersteunen om op te groeien tot gelukkige (jong)volwassenen, met een eigen stem en in verbinding met de gemeenschap.

Toch loopt alles niet altijd zoals we het zouden willen. Dingen gebeuren die we niet ideaal vinden voor onze kinderen; die we hen niet zouden toewensen. En, ze gebeuren ondanks onszelf.

Hoewel je graag een gelukkig gezin wilt zijn voor je kind, kan het zijn dat je relatie met je partner vastloopt. Je kan geen kant uit. Hoewel je vrolijk wilt zijn in het bijzijn van je kind, maak je soms – ondanks jezelf en wat je eigenlijk écht wilt – ruzie met je partner. Of je maakt geen ruzie, maar er heerst langdurig een sfeer van spanning in huis. Misschien kies je er uiteindelijk voor om te scheiden. Geen van de opties zijn ideaal; zijn wat je wenste voor je kind (en voor jezelf).

Of, je had je goed ingelezen over de pros en cons van natuurlijk bevallen en had graag een thuisbevalling gehad (en had deze ook tot in de details uitgekiemd), maar het werd een spoedkeizersnede.

Of nog, hoewel je graag wilt opvoeden zonder straffen wordt je kindje in de crèche in de hoek gezet.

Of nog, misschien is er een familielid overleden.

Elk van deze processen kunnen heel pijnlijk zijn voor ouders om te doorleven. Het vergt een proces van rouwen om vrede te vinden met je situatie. Ondanks jezelf, je dromen, liep het anders. Het is belangrijk jezelf toe te laten je verdriet en spijt grondig te doorwerken, liefst ook met iemand aan jouw zij. Op die manier komt er ruimte vrij om de situatie met zorg voor je kind te navigeren.

Praat met je kindje, hoe jong hij of zij ook is. Vertel wat er gaande is, met liefde voor jezelf en voor iedereen die met de situatie verbonden is – hoeveel pijn of frustratie je eventueel ook ervaart in relatie tot die anderen. Vertel je kindje waarom je verdrietig bent, waarom je boos bent, waarom je huilt, of waarom je schreeuwde of angstig bent. Vertel je kindje welke nood achter die emoties verscholen zit. Vertel je kindje wat je uit de situatie leert en hoe je ermee omgaat. Vertel je kindje ook expliciet dat je verdriet, de situatie, niets met hem of haar te maken heeft – dat hij of zij er niet verantwoordelijk voor is en dat hij of zij geliefd is. Kinderen ervaren bijvoorbeeld vaak schuld wanneer ouders gaan scheiden. Het kan helpen om je kindje te vertellen waarom het niet goed gaat tussen jou en je partner – bijvoorbeeld dat de basis van de spanningen aanwezig was van voor je kindje geboren werd, of dat jullie gewoon zijn vastgelopen samen, of nog, dat jullie een relatie wensen die liefdevol is en dat jullie dat beter kunnen met elkaar wanneer jullie wat meer afstand nemen. Geef op die manier aan dat de problemen binnen je relatie niet met je kindje te maken hebben. Of, om een ander voorbeeld toe te lichten, zonder de verzorgsters in de crèche als “slecht” te bestempelen, kan je aan je kindje vertellen dat je er zelf voor kiest om hem of haar niet in de hoek te zetten. Vertel er ook bij waarom je het niet doet. En vertel je kindje dat je graag zou weten hoe hij of zij het ervaart wanneer hij of zij in de crèche toch in de hoek staat. Wacht niet met praten tot je kindje tiener geworden is. 

We denken vaak dat jonge kinderen deze inhouden nog niet begrijpen, en dit geloof houdt ons tegen om met onze kinderen in gesprek te gaan, zeker wanneer ze nog niet-talig zijn. Niets is minder waar. Hoewel je kindje misschien niet alle complexiteit kan vatten, neemt het de vele subtiele en minder subtiele aspecten mee van je communicatie naar hem of haar toe; van je zijn. Je kan je kindje ook masseren en hem of haar op die manier ondersteunen om spanningen weg te nemen.

Gun jezelf vooral tijd om zelf te rouwen; en gun jezelf vallen en opstaan. Zorg dat je doorheen het proces goed ingebed en ondersteund bent, dat je zelf een uitlaatklep hebt, zodat jij je kindje kan steunen. Praat met je kindje en geef de belangrijke les mee dat – wat er ook gebeurt – we in onszelf de kracht kunnen vinden om met gevoel, met liefde, met begrip voor onszelf en de ander, het leven kunnen omarmen – in goede en kwade tijden. Dat we onze tranen kunnen verwelkomen en ook de energie die nadien vrijkomt. Dat we kunnen toestaan dat uitdagingen ons transformeren, zonder dat we ons hart sluiten voor anderen en voor de wereld.